Kötülüğün Aktivasyon Enerjisi: Ümitlenmek

Hak batıl savaşının tarihi ne kadar geriye gidiyor bilebilmek için kısa bir akıl yürütme yeterli olacaktır kanaatindeyim. Hak, batıl zıtlığı ne zaman halk olunmuşsa o zaman diyebiliriz kısaca. işte o tarihten itibaren;

* Hak-Batıl

*Melek-Şeytan

*Kalp-nefis

*Doğru -Yanlış

*Ahlaklı-Ahlaksız vb..

zıtlıklar birbiri ile mücadele etmeye devam etmiştir. Batılı hayat felsefesi olarak seçen mahlukat dışında batılla hakkı yok etmeye çalışanından, hatta hak ile batılı yer değiştirmeye çalışanlara kadar, batılı seçen kul yelpazesi çeşitlenmekte. işte bu kulvarlardan birini hayat felsefesi olarak seçenlerin hareket saiki ne olursa olsun, dünya hayatları sona ermeden yada ilahi ceza onları dünyada da bulmadan, hak yolu tercih imkanları devam etmekte. 

Bu halde yapılacak olan şeylerden biri ise bu yolu seçenlerin durdurulması, yol açtıkları zararlarının telafisi ancak ümitlerinin kırılması ile gerçekleşebilecektir. bu bir iddia olmaktan öte ümidin yapısına bakarak kolayca anlaşılabilecek bir gerçeklik olarak belirmekte.

Ümitlenen düşman;

*kesin zafer

*sonsuz ümit

*kusursuz hesap iddiası

*stratejik kazanımın genelleştirilmesi

*düz mantığın serabı gerçek gibi gösteren yapısıyla nitelenebilecek gelecek tasavvuru vb..

saiklerle ortaya çıkmakta ve bu hareketliliğin merkezinde "ümit" bulunmaktadır denebilir. Bu ümidin makul düzeyde tutulması yani "havf ve reca" hudutları içinde tutulması mümkün değilse ortadan kaldırılması gerekebilmekte.

Aktivasyon enerjisini bu hudutsuz denebilecek ümitten alanları durdurabilecek şey bu ümidin kırılmasıdır bir anlamda. böylece savaş sona erebilecek ve genel sulh mümkün hale gelebilecektir.

bu ümidi kırmanın yolu ise kısaca şöyle ifade edilebilir;

*adaleti tüm kurumları ile sağlamlaştırmak, işler hale getirmek,

*statüko ile sağlamlaştırmak, kurumsal halde işler kılmak,

*her alanda adil insanların işlerliği,

*gerçeğin zinde tutulması vb..

sağlayacaktır. Adalet herhangi bir terbiyeyi kabul etmeyen batıl yola ve inanca sürüklenmişleri çekindiren, suçtan caydıran, ve durduran mevhumlardan en önemlisidir denebilir.

Bunu delillendirecek iki örnek durumu açıklığa kavuşturabilir,

- kötülüğün timsali olanların Allah'tan korkmadıkları anlayışları ile sabitken onların Hz. Ömer (r.a.) gibi adalet timsali insanlardan çekinmeleri bu durumu delillendirmeye yetecektir.

-ek olarak Kuranı Kerimde bize hakkında haber verilen peygamberlerden, sanırım Hz. Şuayb kavmi tarafından şöyle bir konuşmaya muhatab oluyor..

   "-Ya Şuayb, kavmin olmasaydı seni çoktan öldürmüştük.

Hz. Şuayb cevaben muhataplarına şöyle söylüyor Kuranı Kerimde nakledilene göre;

   -benim kavmim Allah'tan daha mı korkmaya layık ki siz Allah'tan korkmuyorsunuz da kavmimden korkuyorsunuz." (kaynak: Kuranı Kerim)

yani anlaşılacağı üzere kötülüğü hayat felsefesi olarak seçenlerin çekindiği tek şey var o da dünyada yaptıklarının karşılık bulması.

bu durumda adalet temel dinamik olmakta ve adaletin işlerliği..

onların ümidini kıracak şey ise kurumsallaşmış ve işler kılınmış adalet mevhumudur.


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

DÜŞÜNÜR AKADEMİSİ'den SOSYAL POLİTİKALAR ÖNERİLERİ

KÜRESEL KONJONKTÜRDE ULUSLARARASI BİRLİKLER

ABD SİYASETİNDE STRATEJİK HATA: İSRAİL ODAKLI KÜRESEL SİYASET